سه نما

همونطور که می‌دونید رسم تصویرهای سه‌بعدی روش‌های گوناگونی داره که استفاده از هرکدوم بستگی به فرم ساختمانی جسم و کاربرد تصویر برای نمایش جسم داره.

به طور کلی تفاوت تصویرهای سه‌بعدی (موازی و مایل) در زاویه‌ی محورهای او‌نها و مقیاس به کار رفته در خط‌‌های موازی با هر یک از محورهای تصویر سه‌بعدی است که باعث میشه انواع سه‌بعدی‌ها به وجود بیاد.

البته در تصویرهای پرسپکتیو (که سه‌بعدی مرکزی نامیده می‌شوند) نقطه یا نقطه‌های فرار وجود داره که شیوه‌ی ترسیم اون‌ها کاملا متفاوت از دیگر تصویرهای سه‌بعدی خواهد بود.

یکی از روش‌های رسم تصویرهای سه‌بعدی، روش کلینوگرافیک نامیده می‌شه که در این نوع تصویر، زاویه‌ها و مقیاس‌ها کاملا آزاده و بیش‌تر برای نمایش ساختمان کریستال‌ها (در شیمی) استفاده میشه.

شکل‌های زیر نمونه‌هایی از نمایش به روش کلینوگرافیک رو نشون میده.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

چشم انسان به طور معمول اجسام پیرامون خود را به صورت پرسپکتیو مرکزی می‌بیند. در این نوع تصویر، خط‌های موازی هم در جسم که از چشم ما دور می‌شوند به نظر می‌رسد در یک نقطه در فاصله‌ی دورتری به هم می‌رسند. این نقطه را نقطه‌ی فرار یا نقطه‌ی گریز می‌گویند.

در این نوع تصویرها، زاویه‌ی دید ناظر (کسی که به جسم نگاه می‌کند) به جسم، اهمیت زیادی دارد و باعث می‌شود این نوع سه‌بُعدی، به سه گونه‌ی پرسپکتیو یک‌نقطه‌ای، پرسپکتیو دونقطه‌ای و پرسپکتیو سه‌نقطه‌ای تقسیم شود.

به عبارت بهتر، پرسپکتیو یک نقطه‌ای دارای یک نقطه‌ی فرار است. یعنی فقط یک دسته از خط‌های جسم در فاصله‌ی دور به هم می‌رسند. به همین ترتیب پرسپکتیو دونقطه‌ای دارای دو نقطه‌ی فرار و پرسپکتیو سه نقطه‌ای دارای سه نقطه‌ی فرار خواهد بود.